Lessings Gespenster: Die Zeiträume der Bewegtbildinstallation

Installatiekunst laat - door haar complexe ruimte- en tijdstructuur - zien dat de scheidslijnen tussen verschillende mediaformaties minder scherp zijn dan op het eerste gezicht lijkt. Dit levert een reeks onverwachte media- en kunsthistorische kruisverwijzingen op.
Jennifer Steetskamp onderzocht de wijze waarop film- en video-installaties het media- en kunsthistorische verleden aan de orde stellen. In het bijzonder gaat zij in op de geschiedenis van cinema in relatie tot het museum en tot andere massamedia, zoals televisie en mobiele toepassingen.
Kunst- en mediahistorische discussies refereren telkens weer aan de kunsttheoretische beschouwingen van de Duitse schrijver Gotthold Ephraim Lessing. In zijn beroemde Laokoon-essay (eind van de achttiende eeuw) brengt Lessing een onderscheid aan tussen ‘tijdkunst‘ (kunst zoals poëzie die een tijdsverloop kennen) en ‘ruimtekunst’ (kunst die in één oogopslag kan worden ervaren, bijvoorbeeld schilderkunst). Op het moment dat zich nieuwe kunstvormen en media manifesteren, worden deze termen vaak opnieuw aangehaald om verschillen met eerdere fenomenen aan te duiden.
Installatiekunst laat niet alleen zien dat de scheidslijnen tussen verschillende mediaformaties niet zo scherp zijn. Het leidt ook tot nieuwe lezingen van Lessing, die traditionele opvattingen over zijn werk in twijfel trekken.