Changing pedagogy: A comparative analysis of reform efforts in Uganda and Turkey

In de laatste twee decennia is er een hernieuwde belangstelling geweest voor schoolpedagogiek. Pedagogiek werd ook steeds meer gekoppeld aan economische groei, het bevorderen van de internationale concurrentiepositie en politieke democratisering. Vooral na de jaren negentig werd het globale politieke discours over pedagogiek steeds meer gevormd door op constructivisme gebaseerde opvattingen, die deel werden van een discursief repertoire van internationale rechten en van kwaliteitsonderwijs. De verspreiding van ‘progressieve' pedagogiek heeft het debat over globalisering en het onderwijscurriculum nieuw leven ingeblazen. Wetenschappers hebben zich afgevraagd of de toenemende overeenkomsten tussen het onderwijsdiscours en het nationale onderwijsbeleid in diverse landen ook wereldwijd heeft geleid tot meer op elkaar lijkende educatieve praktijken. Tot op welke hoogte heeft het wereldwijde en het officiële nationale discours over pedagogiek het onderwijs en de praktijk van het lesgeven veranderd? Hülya Koçar Altinyelken probeerde deze vraag te beantwoorden door middel van empirische observatie van de uitwerking van globaal onderwijsbeleid op de praktijk. Ze bestudeerde de implementatie van pedagogische hervormingen in twee specifieke landen: Oeganda en Turkije. Door het implementatieproces van de hervormingen te analyseren wilde Koçar Altinyelken uitzoeken hoe de nieuwe pedagogieën mede worden bepaald door de specifieke situaties in Oeganda en in Turkije, en hoe deze onderwijsbenaderingen worden geïnterpreteerd en opnieuw worden gecontextualiseerd door lokale actoren, voornamelijk door schoolleraren.