Onderwijsongelijkheid evidence-based aanpakken: eentalige taalremediëring of meertalige taalvalorisering?

Talige diversiteit gaat vaak gepaard met ongelijkheid in het onderwijs, waarbij anderstalige leerlingen minder presteren dan Nederlandstalige leerlingen. Eerdere Vlaamse studies hebben uitvoerig onderzocht hoe groot deze ongelijkheid is. Maar er is veel minder geweten over de effectiviteit van maatregelen die deze ongelijkheid kunnen reduceren. Daarom focust deze studie op twee mogelijke beleidspistes: (eentalige) taalremediëring tegenover (meertalige) taalvalorisering. Analyses met de PISA 2012-data maken duidelijk dat er een substantiële kloof is tussen anderstalige en Nederlandstalige leerlingen, zelfs wanneer er rekening wordt gehouden met de sociaaleconomische en etnische achtergrond van de leerlingen. De resultaten wijzen uit dat taalremediëring (het ontvangen van extra lessen Nederlands) niet resulteert in betere onderwijsprestaties voor anderstalige leerlingen. Het krijgen van onderwijs in de moedertaal blijkt echter positief gerelateerd te zijn aan de onderwijsprestaties van anderstalige leerlingen. De beleidsimplicaties van deze bevindingen worden bediscussieerd.