Adaptations in the wall proteome of the clinical fungus Candida albicans in response to infection-related environmental conditions

De pathogene schimmel Candida albicans past zijn celwandproteoom voortdurend aan aan uiteenlopende omgevingsomstandigheden die het aantreft in de gastheer. Dat levert sterke aanwijzingen op voor nieuwe aangrijpingspunten voor antischimmelmiddelen en voor nieuwe vaccinkandidaten. Dat blijkt uit onderzoek van Grazyna Sosinska.
Candida albicans is een opportunistische pathogene schimmel die voorkomt bij mensen en warmbloedige dieren. Bij gezonde individuen komt C. albicans vaak voor in het spijsverteringskanaal samen met andere soorten van de commensale microflora. Het kan echter ook gemene huidinfecties veroorzaken en hardnekkige slijmvliesinfecties zoals in de mondholte en de vagina. Onder bijzondere omstandigheden, bijvoorbeeld in immunodeficiëntie patiënten of via ingebrachte medische apparaten, kan C. albicans de bloedstroom van de gastheer binnendringen en levensbedreigende infecties veroorzaken die zich over alle organen uitbreiden.
Het vermogen om de gastheer te infecteren hangt af van de balans tussen de afweersystemen van de gastheer en de virulentiefactoren van de schimmel. De celwand van C. albicans speelt een belangrijke rol in virulentie. De celwand staat in direct contact met de buitenwereld en is zodoende rechtstreeks betrokken bij de wisselwerkingen met de gastheer en ook rechtstreeks onderhevig aan omgevingsomstandigheden zoals de pH.
De celwand bezit veel verschillende, aan het oppervlakte gesitueerde eiwitten die gezamenlijk het celwandproteoom worden genoemd. Deze oppervlakte-eiwitten hebben uiteenlopende functies. Ze zijn betrokken bij de herkenning en aanhechting aan gastheercellenen, de vorming van biofilms, de afbraak van gastheereiwitten, de afbraak van zuurstofradicalen afkomstig van afweercellen, de opname van ijzer, enz. Dit maakt het mogelijk om de verdedigingslinies van de gastheer te passeren en de gastheerweefsels te infecteren.