| Abstract |
Onder Sybrand Buma is de rust in het CDA weliswaar teruggekeerd, maar de partij heeft nagelaten politiek te bedrijven vanuit haar eigen kernwaarden. Door normen en waarden als richtinggevend kader te verwaarlozen en aan te sluiten bij een liberale en populistische wind, maakt ze deze concurrerende partijen juist groot en creëert ze voor andere partijen, in casu de ChristenUnie, ruimte om in het ontstane gat te springen. Het CDA moet daarom terugkeren naar zijn kern, zowel vanwege zichzelf als vanwege zijn kiezers.
|