Experiment parabolisering op Ameland 1993-2004: eindrapport

In het duinbeheer in Nederland worden verstuivingen steeds meer gewaardeerd als maatregel om het duin jong en gevariëerd te houden. Er is daarom veel geëxperimenteerd met het activeren van oude gestabiliseerde stuifkuilen of grotere oppervlakken. In dit experiment is een kerf door een duin gegraven met als doel om te onderzoeken of de kerf zich zou ontwikkelen tot een paraboolduin en niet zou leiden tot een doorbraak en om te onderzoeken hoe het zandtransport naar het achterland plaatsvindt. Gedurende de jaren 1993-2004 is de alsdus onstane verstuiving gemonitord, onder meer via waterpassingen. Uit deze resultaten zijn digitale terreinmodellen afgeleidt en er zijn kaarten gemaakt die erosie en accumulatie van zand door de jaren heen beschrijven. De verstuiving bleef gedurende het experiment actief zonder dat er extra ingrepen nodig waren. Het experiment leidde niet tot een duindoorbraak omdat de accumulatie van zand benedenwinds een nieuwe rug deed ontstaan. Het kwam echter niet tot de ontwikkeling van een echt paraboolduin, waarschijnlijk omdat de periode van 11 jaar daarvoor te kort was en omdat het experiment uit veiligheidsoverwegingen niet was uitgevoerd in de zeereep en bovendien het gekozen duin te laag was. Het geërodeerde zand werd in de directe omgeving van de verstuiving afgezet, zodat het niet uit het profiel verdween en dus de veiligheidsrisico's gering waren. Het bleek zeer goed mogelijk om de hoeveelheid verplaatst zand en de richting waarin het verplaatst was te verklaren aan de hand van de opgetreden windsnelheden en windrichtingen.