Imitation and innovation: Dutch genre painting 1680-1750 and its reception of the Golden Age

De Nederlandse genreschilderkunst van na 1680 is lange tijd onderschat als een ongeïnspireerde herhaling van de kunst uit het tweede en derde kwart van de zeventiende eeuw, kort gezegd de bloeiperiode van de Gouden Eeuw. Junko Aono neemt de genreschilderkunst uit de periode tussen 1680 en 1750 opnieuw onder de loep door een aantal essentiële vragen op te werpen. Waarom bleven kunstenaars uit deze periode zo nauw betrokken bij de kunst uit de Gouden Eeuw? Hoe werd hun schilderkunst ontvangen in die tijd, en wie kocht hun schilderijen? Haar onderzoek is gebaseerd op een grote verscheidenheid aan genrestukken uit de bovengenoemde periode en op bronnenmateriaal, zoals archiefstukken, veilingcatalogi en achttiende-eeuwse kunstliteratuur. Uit het onderzoek van Aono wordt duidelijk dat het werk van deze nieuwe generatie kunstenaars hoog werd gewaardeerd door verzamelaars die een sterke voorkeur hadden voor de zeventiende-eeuwse genreschilderkunst en tegelijkertijd op zoek waren naar een eigentijdse interpretatie van deze kunst. Om te appelleren aan de smaak van deze verzamelaars ontwikkelden schilders een succesvolle marktstrategie door gebruik te maken van de populariteit van het werk van hun beroemde zeventiende-eeuwse voorgangers, waarmee ze er tegelijkertijd in slaagden een niche te creëren voor hun eigen contemporaine schilderkunst. Aono geeft nieuw inzicht in de kunst van een dynamische overgangsperiode in de kunstgeschiedenis, waarin de kunst van de Gouden Eeuw voor het eerst werd verheerlijkt.