Performing the state: Everyday practices, corruption and reciprocity in Middle Indonesian civil service

Sinds het aftreden van ex-president Soeharto eind jaren negentig heeft Indonesië een aantal structurele stappen op weg naar goed bestuur (good governance) genomen. Om de regering transparanter, democratischer en minder corrupt te maken werden grootschalige decentralisatieprogramma’s en directe districtshoofdverkiezingen ingevoerd. Toch lijkt het alsof met de verschuiving van de macht van het centrum naar de regio’s, de zogeheten onheilige drie-eenheid van corruptie, complotten en nepotisme ook mee is gekomen. Sylvia Tidey onderzocht de invloed van veranderingen in het nationaal juridisch raamwerk op de wisselwerking tussen formaliteit en informaliteit in lokale overheidskantoren. Ze richtte zich hierbij op de stad Kupang in Oost-Indonesië - een staatsafhankelijke stad die in 2008 de titel ‘meest corrupte stad van Indonesië’ ontving. Tidey laat zien dat ‘corruptie’ is ingebed in een sociale context waarin relaties en wederzijdse verplichtingen binnen relaties centraal staan. In plaats van moreel verwerpelijk, kan corruptie sociaal wenselijk zijn. Uit het onderzoek van Tidey blijkt dat ambtenaren in hun dagelijkse leven navigeren tussen formele regels van het kantoor en informele regels van familie- en sociale kringen. Daarmee benadrukt ze de conceptuele vervaging van de grenzen tussen staat en samenleving, en tussen formaliteit en informaliteit.