Vrygmos: mia proklēsē gia tēn kathēmerinē klinikē praxē

Η καθημερινή κλινική οδοντιατρική πράξη σχετίζεται άμεσα με την υγεία και την ορθή λειτουργία του στοματογναθικού συστήματος (ΣΣ). Το ΣΣ αποτελείται από τους μασητήριους μύες, τις κροταφογναθικές διαρθρώσεις, τα δόντια και όλους τους γύρω ιστούς1 με κύριο ελεγκτικό παράγοντα το κεντρικό νευρικό σύστημα. Το ΣΣ είναι υπεύθυνο για ζωτικές λειτουργίες του ανθρώπινου οργανισμού όπως μάσηση, ομιλία, κατάποση και αναπνοή2. Εκτός από την φυσιολογική λειτουργία, στο ΣΣ μπορούν να εμφανιστούν παραλειτουργίες όπως για παράδειγμα το δάγκωμα νυχιών (ονυχοφαγία), χειλιών ή/και παρειάς, το μάσημα τσίχλας, η απομύζηση δακτύλου, η δήξη αντικειμένων (π.χ. στυλό, μουστάκι, μαλλιά) και ο βρυγμός3. Ο βρυγμός αποτελεί τη σημαντικότερη παραλειτουργική έξη με συχνή εμφάνιση στον γενικό πληθυσμό και με αρνητικές συνέπειες στην υγεία του ΣΣ. Σήμερα, ο βρυγμός ορίζεται ως μια επαναλαμβανόμενη δραστηριότητα των μασητήριων μυών που χαρακτηρίζεται από σφίξιμο ή τρίξιμο των δοντιών και/ή σφίξιμο ή ώθηση της κάτω γνάθου.