Van sociaaldemocratisch ideaal naar het ego van de CEO Bedrijfscollecties aan het begin van de eenentwintigste eeuw

Wat gebeurt er met ‘de bedrijfscollectie’ in deze tijd van ingrijpende culturele, economische en politieke veranderingen, waarin populistische tendensen culturele elites ter discussie stellen en ervoor zorgen dat kunstsubsidies worden teruggedraaid? De jongste ontwikkelingen in de contemporaine kunstwereld zouden de rol en de impact van private partijen wind in de rug kunnen geven. Ze werken onder andere een nieuw fenomeen, of liever gezegd, de herontdekking van een ouderwets soort patronage, in de hand – namelijk de terugkeer van de art tycoon. Anderzijds zijn bedrijfscollecties historisch gezien nauw verbonden met sociaaldemocratische idealen waarbij bedrijven zich — ten bate van het algemeen belang – inspannen voor de kunst. Moeten we daadwerkelijk hopen dat de privatisering van het kunstenveld tot een verrijking van de cultuur gaat leiden? Of ondergraaft deze ontwikkeling juist de publieke plaats van de kunst? En welke effecten zou die golf van hyperprivatisering en de daaruit voortvloeiende evolutie van de 'bedrijfscollectie' op de kunstmarkt kunnen hebben?