Inaccessible obligations

Wanneer we voor een moreel dilemma staan - moet ik wel of niet geld doneren aan een goed doel, moet ik mij aan mijn belofte houden, ook als het mij niet goed uitkomt? - kunnen we ons tot ethische theorieën wenden om een keuze te maken. Sterker nog, wellicht is het bieden van antwoorden op onze praktische vragen wel precies waar ethische theorieën toe dienen. Moraal is tenslotte een praktische aangelegenheid, iets wat een richtlijn voor ons handelen biedt, en het is dan ook niet mogelijk dat we geheel in het duister tasten over wat we moreel gezien behoren te doen. Hoe kunnen we aan onze plichten voldoen, als we niet weten wat die plichten zijn? Een plicht waar we geen weet van kunnen hebben, is hoogstens iets wat een plaats heeft in een roman van Kafka, maar niet daarbuiten. Als een gegeven ethische theorie dan ook impliceert dat we pas nadat we handelen - of misschien zelfs wel nooit - kunnen achterhalen wat de juiste handeling was, moet die theorie wel incorrect zijn. Althans, zo redeneren veel filosofen. Rob van Someren Gréve onderzocht of het inderdaad terecht is om theorieën over moreel handelen te verwerpen, wanneer zij impliceren dat pas veel later (of nooit) is vast te stellen of we juist hebben gehandeld, en we dus geen hulp kunnen verwachten van een ethische theorie wanneer we een beslissing moeten maken. Hij concludeert dat dit geen goed argument is: onze theoretische bespiegelingen over moraal moeten leiden tot een correcte ethische theorie, en of een dergelijke theorie correct is, hangt niet af van haar praktisch nut, maar van de vraag of zij een overtuigende visie geeft op wat onze redenen om te handelen zijn. Wanneer we ons naar die vraag wenden, zien we dat onze redenen vaak iets zijn waar we over in het duister tasten. En daarom moeten we open staan voor de mogelijkheid dat wat we behoren te doen, ook iets is waar we wellicht nooit weet van zullen hebben.