De vermomde abusive ad hominem empirisch onderzocht: strategisch manoeuvreren met directe persoonlijke aanvallen

Taalgebruikers, zo blijkt uit empirisch onderzoek, achten discussiezetten die vanuit pragma-dialectisch perspectief drogredelijk van aard zijn onredelijk. In het licht van deze empirische bevinding is het opmerkelijk dat in alledaagse discussies drogredenen regelmatig lijken voor te komen en door de discussianten vaak helemaal niet worden opgemerkt, iets wat bijvoorbeeld voor het abusive argumentum ad hominem geldt. In dit artikel wordt betoogd dat deze paradox verklaard kan worden door een abusive ad hominem aanval te analyseren als een specifieke vorm van strategisch manoeuvreren: deze drogredelijke zet neemt de schijn van redelijkheid aan doordat de antagonist de aanval zo weet te presenteren dat deze lijkt op een legitieme kritische reactie op autoriteitsargumentatie. In twee experimenten is deze hypothese getoetst.