Over optimale begrotingsnormen

Tijdens de opstelling van het Stabiliteits- en Groeipact (SGP) is er veel discussie geweest over de normen van het begrotingstekort van 3% van het bruto binnenlands product (bbp) en die van 60% voor de overheidsschuld. Deze normen waren tamelijk willekeurig. Ze sloten aan bij de gemiddelden van tekorten en economische groei van dat moment. Vanwege de willekeur vonden vele economen ze daarom niet acceptabel. Volgens hun zou gezocht moeten worden naar optimale normen. In de
actuele Nederlandse situatie krijgt deze oude discussie ineens een heel praktische lading. Waarom zouden we onszelf pijn doen om aan niet goed onderbouwde normen te voldoen?