The T wave: physiology and pathophysiology

De T-golf op het elektrocardiogram (ECG) is een weergave van de herstelfase (repolarisatie) van de hartventrikels. Afwijkingen in de repolarisatie en T-golven zijn geassocieerd met een hoger risico op levensbedreigende hartritmestoornissen. Er ontbreekt echter gedetailleerde kennis over de genese van de T-golf die zou kunnen helpen bij de diagnostiek en risicostratificatie van ritmestoornissen. Dit proefschrift heeft als doel om aspecten van de fysiologie en pathofysiologie die ten grondslag liggen aan de T-golf-morfologie op te helderen en de effecten van verscheidene factoren (druk, geneesmiddelen, autonome zenuwstelsel, positionele wijzigingen) te onderzoeken. Allereerst wordt de fysiologie van de T-golf beschreven aan de hand van een dierexperiment waarin de relatie tussen repolarisatie in het hart en de T-golf op het ECG uitgebreid wordt onderzocht. Vervolgens worden de effecten van de hartventrikeldruk op de repolarisatie en de T-golf op het ECG beschreven. Het proefschrift vervolgt met een beschrijving van de pathofysiologie van ECG-karakteristieken (J-golven, bifide (gespleten) T-golf en dynamica in QT-tijden) die gerelateerd worden aan repolarisatieafwijkingen. Uit dit proefschrift blijkt echter dat J-golven op het ECG veroorzaakt kunnen worden door regionale geleidingsvertraging in de laterale wand van het linkerventrikel. Daarnaast worden bifide T-golven veroorzaakt door grote repolarisatieverschillen tussen het linker- en rechterventrikel. De slag-op-slag aanpassing (dynamica) van de QT-tijd op het ECG als reactie op snel opstaan verschilt tussen patiënten met het lange QT syndroom (LQTS) en gezonde personen. Concluderend, levert dit proefschrift belangrijke inzichten in de genese van de T-golf op het ECG die bijdragen aan optimalisatie van de diagnostiek en risicostratificatie van ritmestoornissen.