Nieuwe algemene antimisbruikbepaling in de moeder-dochterrichtlijn: een "de minimus rule", maar geen carte blanche voor nationale wetgever

In art. 1 lid 2 van de moeder-dochterrichtlijn is de nieuwe verplicht (vanaf 1 januari 2016) te implementeren algemene antimisbruikbepaling opgenomen:
"2. De lidstaten kennen de voordelen van deze richtlijn niet toe voor een constructie of een reeks van constructies die is opgezet met als hoofddoel of een van de hoofddoelen een belastingvoordeel te verkrijgen dat het doel of de toepassing van deze richtlijn ondermijnt, en die, alle relevante feiten en omstandigheden in aanmerking genomen, kunstmatig is."
De vraag is of de lidstaten ook verdergaande nationale antimisbruikbepalingen dan deze nieuwe antimisbruikbepaling in hun wetgeving mogen opnemen. Volgens de auteur is dat niet mogelijk.