Sink or swim: submergence tolerance and survival strategies in Rorippa and Arabidopsis

Bij overstroming kunnen planten te maken krijgen met lage zuurstofconcentraties. Ze kunnen hun stengels of bladeren als snorkels gebruiken door deze naar het wateroppervlak te laten groeien. Op die manier kunnen gassen van boven het wateroppervlak naar de onderste delen van de plant worden getransporteerd. Ook kunnen sommige plantensoorten hun metabolisme verlagen wanneer ze onder water staan, zodat het energieverbruik tot een minimum wordt beperkt. Het zijn strategieën waarmee planten met overstromingsstress omgaan. Daarnaast is er nog een grote hoeveelheid natuurlijke variatie te onderzoeken die het resultaat is van de evolutionaire geschiedenis. Melis Akman bestudeert de natuurlijke variatie tussen en binnen soorten door zowel fysiologische, genetische als evolutionaire aspecten van overstromingstolerantie te onderzoeken. Ze keek onder meer naar de extreme overstromingstolerantie van twee soorten waterkers. Wanneer de Gele waterkers onder water komt te staan verlengt de plant zijn stengels en gebruikt deze als snorkel. Als echter de snorkel het wateroppervlak niet op tijd bereikt, sterft de plant door een gebrek aan energie veroorzaakt door die groei. Aan de andere kant kan de ‘mediterende’ soort Moeraskers voor langere tijd onder water overleven, omdat deze gedurende een overstroming geen energie gebruikt voor groei. Ze bestudeerde ook de potentiële regulatoren van de twee overlevingsstrategieën. Akman keek bovendien naar de Zandraket, haar onderzoeksresultaten stelde haar in staat om kandidaatgenen te selecteren die de overstromingstolerantie van deze soort vergroten.