Trouwen met een vreemdeling: afstand en nabijheid in de relaties van ‘Turken’ en ‘Marokkanen’ in een gemengd huwelijk

Wat hebben jongvolwassenen die buiten de eigen kring trouwen met elkaar gemeen en waarin verschillen ze van hen die hun partner binnen de eigen gelederen zoeken? Dat is de centrale vraag die Leen Sterckx zich in deze studie stelt. Door het omdraaien van stellingen die het trouwen binnen eigen kring lijken te verklaren construeert ze hypotheses waarvan ze één voor één nagaat of die van toepassing zijn op het buiten de eigen groep trouwen en het blijven voortduren van zo’n relatie. Ze voerde een focussed etnography uit onder paren waarvan één partner van Turkse of Marokkaanse herkomst is en de ander niet. Haar conclusie is: gemengde huwelijken komen tot stand en blijven bestaan wanneer de partners erin slagen zichzelf, elkaar en hun omgeving ervan te overtuigen dat er voldoende gemeenschappelijkheid is voor een succesvolle huwelijksrelatie, ondanks alle verschillen, ondanks de soms heftige reacties van de sociale omgeving. Daarbij benutten de gemengde paren alle aspecten van sociale identiteit om mee overeenkomsten op te zoeken of te bewerkstelligen en verschillen mee te compenseren. Onderdeel van dit proces is dat de partners op afstand komen te staan van het milieu waarin ze zijn opgegroeid. Wanneer dit een besloten milieu is met bijna uitsluitend mensen van dezelfde etnische groep, is op afstand komen te staan (door sociale mobiliteit) zelfs een voorwaarde voor de levensvatbaarheid van een gemengde relatie. Dat maakt gemengde paren tot uitzonderingen, niet tot rolmodellen van geslaagde culturele integratie.