Classification and management of shoulder and elbow trauma

Bij interobserver studies dient men bedacht te zijn op de Kappa Paradox; een fenomeen waarbij een hoge absolute overeenkomst gepaard kan gaan met een lage kappa waarde. Dit kan het resultaat zijn van een ongelijke verdeling van casus in de dataset. De AO-classificatie heeft een lage interobserver overeenkomst voor het classificeren van proximale humerusfracturen. Een 3D-CT heeft geen meerwaarde bij zowel het gebruik deze classificatie als het beoordelen van fractuurkarakteristieken. Actieve jongvolwassen mannen hebben baat bij een schouderstabiliserende operatie na een eerste anterieure schouderluxatie, aangezien dit de recidiefkans verkleint. Een open benadering leidt tot minder recidieven dan een arthroscopische benadering en tot dezelfde functionele uitkomst. Er is geen verschil in uitkomst tussen vroeg (binnen een week na trauma) of laat (4 weken na trauma) beginnen met schouderoefeningen in patiënten met een conservatief behandelde fractuur van de proximale humerus. Het beoordelen van röntgenfoto’s van radiuskopfracturen op fractuurkarakteristieken (zoals het ontbreken van contact tussen fractuurfragmenten), te verwachten weke delenletsel en te verwachten instabiliteit van de elleboog heeft voldoende interobserver overeenkomst en is klinisch toepasbaar. Zowel gekruiste k-draden als de externe fixateur kunnen gebruikt worden om het ellebooggewricht te stabiliseren na trauma of reconstructieve chirurgie. Beide technieken resulteren in een vergelijkbare range of motion, alleen geeft de externe fixateur meer adverse events. Voor Mason 2 type radiuskopfracturen ontbreekt bewijs over de beste behandeling. Om dit bewijs te genereren is een protocol opgezet dat conservatieve vs. operatieve behandeling middels schroeffixatie met elkaar vergelijkt. De trial is inmiddels van start gegaan en de eerste patiënten zijn geïncludeerd.