Cine-aesthetics: a critique of judgment after Deleuze and Michaux

Jay Hetrick herleidde en reconstrueerde een esthetische theorie in navolging van de filosofie van Gilles Deleuze. Hij beargumenteert dat een hoofdzakelijke voorwaarde voor een dergelijke esthetica de formule ‘zonder oordeel’ moet zijn, die hij inzet als een distantiëring van een belangrijke tekst in Europese esthetica: Immanuel Kants ‘Kritiek van het Oordeelsvermogen’. Door deze formule toe te passen op het schema van Kant, wordt esthetica afhankelijk gemaakt van de wetenschappen van zintuiglijkheid (aisthesis) en creatie (poiesis). Door het serieus nemen van de vaak buiten ogenschouw gelaten tweede helft van Kants derde Kritiek (over de teleologie van natuur) voor de studie naar esthetica, kan daarnaast een derde concept worden toegevoegd: phusis. Hetrick gebruikt phusis, aisthesis en poiesis als raamwerk voor het construeren van een post-Deleuziaanse esthetica, die hij plaatst naast een reflectie op de cinematische kunst van Henri Michaux.