HR (14/02141: Vermogensetikettering woon-winkelpand met verhuurde bovenwoning; bewijslastverdeling)

Belanghebbende en zijn echtgenote hebben in 1990 het door hen gehuurde pand gekocht, waarvan de benedenverdieping binnen de onderneming (een drogisterij) werd gebruikt en waarvan het woongedeelte op de bovenverdieping sinds 1980 leeg stond. Deze bovenverdieping had een eigen ingang en beschikte over eigen sanitaire voorzieningen. De eigendom van het pand was niet gesplitst in appartementsrechten. Met ingang van april 1991 is het woongedeelte aan derden verhuurd. Belanghebbende heeft het gehele pand vanaf de aankoop als ondernemingsvermogen aangemerkt. Dat geldt ook voor de hypothecaire lening waarmee de aankoop van het pand is gefinancierd. De onderneming is in 2008 gestaakt. Belanghebbende en zijn echtgenote hebben voor dat jaar geen stakingswinst in hun inkomen begrepen ter zake van de overbrenging van het woongedeelte naar hun privévermogen. Het Hof heeft geoordeeld dat de Inspecteur niet aannemelijk heeft gemaakt dat de aankoop van het woongedeelte voldoende band had met de bedrijfsuitoefening om de keuze tot bedrijfsvermogen te rechtvaardigen.

HR: Belanghebbende heeft het pand en de geldschuld die hij voor de verkrijging daarvan is aangegaan, altijd als ondernemingsvermogen aangemerkt en heeft de baten en lasten steeds tot zijn winst uit onderneming gerekend. Indien hij zich bij de staking van de onderneming op het standpunt stelt dat het pand vanaf de verkrijging ervan verplicht privévermogen vormde en mitsdien ten onrechte tot het ondernemingsvermogen is gerekend, brengt een redelijke verdeling van de bewijslast mee dat hij aannemelijk maakt dat het pand niet tot het ondernemingsvermogen kon worden gerekend. Het Hof heeft ten onrechte de bewijslast ter zake op de Inspecteur gelegd.