Twee eeuwen zoeken naar medische bewijsvoering: De gespannen verhouding tussen experimentele fysiologie en klinische epidemiologie

In deze methodologiegeschiedenis van de geneeskunde wordt beschreven hoe de experimentele fysiologie er in de eerste helft van de negentiende eeuw in slaagt aan te tonen dat levende wezens niet beheerst worden door onberekenbare levenskrachten, maar beantwoorden aan vaste natuurwetten, net zoals de anorganische natuur. De geboorte van de natuurwetenschappelijke geneeskunde is daarmee een feit.
Deze nieuwe benadering van de geneeskunde blijkt niet onmiddellijk te leiden tot belangrijke vooruitgang in de behandeling van patiënten. Om die reden zoekt de twintigste-eeuwse geneeskunde in toenemende mate haar toevlucht tot statistisch-epidemiologische technieken. Zo kan men voor het aantonen van therapeutische effectiviteit momenteel vrijwel niet meer zonder een experiment waarbij het effect bij een groep patiënten vergeleken wordt met het effect in een controlegroep.
De vraag rijst hoe de statistische resultaten van deze technieken zich verhouden tot de overtuiging van de natuurwetenschappelijke geneeskunde dat verschijnselen door wetten zijn bepaald. Beide benaderingen blijken niet goed op elkaar aan te sluiten, waardoor medisch-wetenschappelijke kennis aanzienlijke ruimte laat voor verschillende interpretatie. De (historische) analyse van de auteur werpt nieuw licht op actuele discussies rond beleidsvoering bij concrete medische problemen.
‘Twee eeuwen zoeken naar medische bewijsvoering’ bevindt zich op het grensgebied van geneeskunde, geschiedenis en filosofie en is bedoeld voor iedereen die geïnteresseerd is in historische en actuele problemen van de geneeskunde.