Radykalna relacyjność Epistemologia etyki troski

Artykuł opisuje podejście empiryczne w etyce, czyli taki rodzaj etyki, który integruje filozofię i apozytywistyczne, etnograficzne badania empiryczne. Etyka empiryczna, w tym ujęciu, wyrasta z empirycznego zwrotu wepistemologii. Radykalizuje ona podejście relacyjne wprowadzone przez etykę troski, ujmując opiekę jako relacje angażujące ludzi i technologie. Etyka empiryczna bada praktyki opiekuńcze poprzez analizę ich intranormatywności, czyli sposobów wspólnego życia, które stanowią dla uczestników bądź to dążenie do ustanowienia bądź to realizację dobrej praktyki. Odmiennie niż w etyce troski, nie definiuje się tu z góry, czym jest troska i czy stanowi dobro. Dana opiekuńcza praktyka może być zakwestionowana przez porównanie z inną, która odmiennie definiuje dobrą opiekę. Poprzez porównanie różnych praktyk, czyli normatywnie określonych odmiennych sposobów wspólnego życia, można próbować uzasadnić rekomendacje dla najlepszej możliwej opieki. Czy rekomendacje te uda się w praktyce zrealizować, jest znów relacyjnym pytaniem; nowi uczestnicy muszą zre-lokalizować rekomendacje, sprawić, aby zaczęły one funkcjonować w nowej praktyce i dopasować je do lokalnej intranormatywności swoich własnych rutynowych czynności i materialnej infrastruktury, praktycznej wiedzy i dążeń.
--
This paper describes the approach of empirical ethics, a form of ethics that integrates non-positivist ethnographic empirical research and philosophy. Empirical ethics as it is discussed here builds on the ‘empirical turn’ in epistemology. It radicalizes the relational approach that care ethics introduced to think about care between people by drawing in relations between people and technologies as things people relate to. Empirical ethics studies care practices by analysing their intra-normativity, or the ways of living together the actors within these practices strive for or bring about as good practices. Different from care ethics, what care is and if it is good is not defined beforehand. A care practice may be contested by comparing it to alternative practices with different notions of good care. By contrasting practices as different ways of living together that are normatively oriented, suggestions for the best possible care may be argued for. Whether these suggestions will actually be put to practice is, however, again a relational question; new actors need to re-localize suggestions, to make them work in new practices and fit them in with local intra-normativities with their particular routines, material infrastructures, know-how and strivings.