Een interview met Dan Sleigh over Eilande

Literatuur en films lijken in toenemende mate de grens tussen feit en fictie te thematiseren. In de aftiteling van films verschijnen steeds vaker framende teksten als “Gebaseerd op feiten”, of ”Geïnspireerd door ware geschiedenis”. Krotoa (2016), de film over het gelijknamige Khoisan-kindbediendemeisje van Jan van Riebeeck, heeft bijvoorbeeld de discussie over hergebruik van de geschiedenis in een nieuw verhaal weer doen losbarsten. Een soortgelijk proces is zichtbaar bij romans.

De roman Eilande (2002) (in 2005 vertaald als Stemmen uit zee) beschrijft de eerste jaren van de Hollandse nederzetting aan de Kaap. Auteur Dan Sleigh koos zeven decennia om in zeven hoofdstukken bij monde van zeven personages hun verhaal over de vroege Kaap te vertellen. Sleigh, historicus en voormalig redakteur van TANAP, een project dat ten doel had VOC-documentatie te digitaliseren, is inmiddels 80 jaar. In zijn huis in Pinelands, een lommerrijke wijk van Kaapstad, blikte ik met hem terug op zijn boek, de Kaapse geschiedenis en de grens tussen feit en fictie