Iedereen leest [Review of: E. Endt (1994) Herman Gorter. Mei: bezorgd en van een nawoord voorzien]

'Een nieuwe lente en een nieuw geluid’, dat is de eerste en bekendste regel van Mei. En daar gaat het lange gedicht van Herman Gorter ook over: over het leven van de maand mei, in de gedaante van een jong meisje. Zij is de dochter van de zon en de maan en ze brengt achtereenvolgens in de natuur, in de hemel en in de stad het voorjaar. Aan het eind loopt haar korte leven vol licht en bloesems af in een indrukwekkende begrafenisscène. Het is vandaag nog lang geen lente - de winter lijkt niet eens begonnen - maar toch is Mei ook nu de moeite waard om te lezen.

Moeite kostte het mij inderdaad wel wat. Gorter publiceerde Mei meer dan een eeuw geleden, in 1889, en het heeft een erg klassieke vorm. Het is een epos, het rijmt en in elk vers zit het juiste ritme. Dat alles maakt het gedicht wat zwaar en traag. Maar als je daar niet te veel op let en het gedicht niet als een schoolversje in je hoofd opzegt, lees je een wonderlijk verhaal. Door het hele gedicht heen voel je dan licht en nieuwigheid zinderen. Vandaag is Mei vooral een oud gedicht, denk ik, maar ook in het oude kan je het nieuwe van de lente proeven. Mei is een beetje als een oude straatlantaarn die toch veel en warm licht geeft. Ook in de winter.