Ouder worden als ervaring Een dialogisch onderzoek naar waarheid en betekenis van ouder worden in de 21e eeuw

Nooit eerder werden zoveel mensen zo oud als nu, in het begin van de eenentwintigste eeuw: wij worden massaal ouder. Tijdens een decennialange volwassenheid zijn ziekte en dood voor veel mensen bijna afwezig: onze jeugd lijkt eindeloos. In deze snel veranderende samenleving zijn levenservaring en verworven kennis niet altijd inzetbaar: die lijken al snel ouderwets. Dit alles maakt ouder worden tot een andere ervaring dan in alle vorige eeuwen. Een andere ervaring ook dan gangbare culturele narratieven ons doen geloven. Ouder worden is niet ‘jong’ blijven. Evenmin is het alleen maar verlies. Wat is de waarheid van ouder worden dan wel? En hoe kun je daaraan betekenis geven?
Filosoof Suzanne Biewinga onderzoekt de mogelijkheid van een nieuwe verwoording van waarheid en betekenis van ouder worden, aansluitend bij de ervaringen, inzichten, zorgen en verlangens van ouderen zelf. In haar filosofiewerkplaats gaat zij met groepen ouderen in dialoog over waarden en heikele punten van ouder worden. In wisselwerking met deze groepsgesprekken bestudeert zij het werk van hedendaagse denkers en wetenschappers over de menselijke ervaring als verlangend, belichaamd, sociaal en eindig wezen. Onderzoek naar de filosofieën van stoïcijnen en epicuristen uit de Grieks-Romeinse tijd biedt een referentiepunt om in de huidige tijd vernieuwend te denken en spreken.
Zo ontstaat een nieuwe semantische ruimte: geen alternatief standaardnarratief maar een talige, denk- en ontmoetingsruimte waarin klassieke waarden en deugden een eigentijdse in- en aanvulling krijgen. Een pleidooi voor een maatschappelijke bewegingsruimte, waarin ouder worden verschijnt als een leven dat ouderen daadwerkelijk kunnen en willen leiden.