Spondyloarthritis: From disease phenotypes to novel treatments

Spondyloartritis is een heterogeen ziektebeeld, waardoor het een uitdaging is om deze ziekte adequaat te diagnosticeren, classificeren en te behandelen. Het onderzoek in dit proefschrift ondersteunt de hypothese dat de verschillende fenotypes van spondyloartritis tot één ziekte behoren en dat deze gezamenlijk behandeld moeten worden zonder exclusie van minder typische fenotypes. Ook deze subgroep van patiënten heeft namelijk een hoge ziekte activiteit. Bovendien zijn reeds bestaande biologicals zoals tumor necrosis factor (TNF) blokkers ook effectief bij deze patiënten, zoals blijkt uit één van onze gerandomiseerde klinische trials. Dit onderstreept het belang van adequate classificatie van patiënten, wat met de huidige criteria nog suboptimaal is. Helaas blijken na het stoppen van de TNF blokkers de klachten meestal wel weer te recidiveren.
Naast het optimaliseren van het gebruik van TNF blokkers bij spondyloartritis hebben we ook gekeken naar nieuwe therapeutische opties in de behandeling van dit ziektebeeld. Met name geneesmiddelen die ingrijpen op de IL-23/IL-17 as lijken veelbelovend voor de behandeling van spondyloartritis. In dit proefschrift worden twee belangrijke proof-of-concept klinische trials besproken. De eerste is de klinische trial met secukinumab, een monoklonaal antilichaam tegen IL-17A, bij de ziekte van Bechterew met goede resultaten. De tweede is de klinische trial met nilotinib, een tyrosine kinase remmer, waarbij het de gedachte is dat het gericht is tegen synoviale mest cellen. Hierbij hebben we naast klinische parameters vooral ook gekeken naar het immunomodulatoire effect op het synoviale weefsel en serum biomarkers om nog meer duidelijkheid te verkrijgen in de pathofysiologie van spondyloartritis.