Educational mobility of second-generation Turks in cross-national perspective

Philipp Schnell onderzocht wat de verschillen veroorzaakt in de onderwijsmobiliteit van tweede generatie Turken in vijf steden in Zweden, Frankrijk en Oostenrijk. Hij deed onderzoek in Stockholm, Parijs, Straatsburg, Wenen en Linz. Hij keek naar factoren op individueel niveau, zoals familieleden die hulpbronnen inbrachten relevant voor de onderwijsmobiliteit. Schnell bestudeerde ook algemene karakteristieken van drie onderwijssystemen en hun onderlinge verschillen. Hij concludeert dat twee elementen betrokken zijn bij het mobiliteitsproces: kinderen van Turkse immigranten (met hun eigen individuele kenmerken, gezinsachtergronden en relaties met belangrijke tussenpersonen zoals peers en leraren) en de onderwijssystemen van de landen (elk met hun verschillende institutionele regelingen). Het is de interactie tussen deze elementen die de richting en de uiteindelijke uitkomst van de mobiliteit in het onderwijs bepaalt. De onderwijssystemen, die institutionele regelingen kennen die de onderwijsmobiliteit van tweede generatie Turken minder afhankelijk maken van factoren en hulpbronnen op individueel niveau, leiden tot betere onderwijsprestaties. Het onderzoek naar deze interacties gedurende de gehele schoolcarrière van een leerling toont de gunstige en minder gunstige institutionele omstandigheden die van belang zijn in het begrijpen van verschillen in onderwijsmobiliteit in een internationale vergelijking.