Cognitieve achteruitgang bij normale veroudering en de ziekte van Alzheimer: Een continue of discontinue overgang?

Zijn normale veroudering en de ziekte van Alzheimer twee uitersten van hetzelfde continuüm (continuïteitshypothese) of is de ziekte van Alzheimer fundamenteel verschillend van normale veroudering (discontinuïteitshypothese)? Deze vraag heerst al praktisch een eeuw binnen het dementieonderzoek en laat een beeld zien van tegenstrijdige resultaten en verschillen in methodologische aanpak. Binnen ons onderzoek zijn beide hypothesen getoetst met een meer geavanceerde statistische methode. De scores op een nieuwe neuropsychologische testbatterij van tachtig vroege alzheimerpatiënten en tachtig gematchte controles werden geanalyseerd op meet-invariantie met een multigroep confirmatieve factoranalyse. De resultaten wezen uit dat de neuropsychologische tests fundamenteel andere cognitieve processen meten bij normale veroudering dan bij de ziekte van Alzheimer. Er lijken naast kwantitatieve ook kwalitatieve groepsverschillen in cognitief functioneren te bestaan. Deze resultaten leveren daarmee bewijs ten gunste van de discontinuïteitshypothese. Dit heeft belangrijke implicaties voor de selectie van optimale diagnostische methoden, vooral bij neuropsychologische diagnostiek op zeer hoge leeftijd.