De Concessierichtlijn implementatie in Nederland en België

In het kader van de modernisering van het aanbestedingsrecht zijn op 26 februari 2014 drie nieuwe aanbestedingsrichtlijnen aangenomen. De Richtlijn Overheden (Richtlijn 2014/24/EU) en de Richtlijn Speciale Sectoren (Richtlijn 2014/25/EU) vervangen de voorgaande richtlijnen en bevatten de aanbestedingsregels voor de overheidssector en de speciale sectoren. De Concessierichtlijn (Richtlijn 2014/23/EU) is echter nieuw ten opzichte van het huidige kader. Op dit moment is enkel het primaire gemeenschapsrecht, waaronder de regels betreffende de vrije verkeren, zoals uitgelegd door het Hof van Justitie van de EU (HvJEU), op de verlening van dienstenconcessies van toepassing. Dit betekent dat onderhandse gunning van (openbare) dienstenconcessies in veel gevallen tot de mogelijkheden behoort. Dit was een doorn in het oog van de Europese Commissie, omdat volgens haar zestig procent van de huidige publieke-private samenwerkingen in feite concessies zijn. Dit betekende dat publiek-private samenwerkingen in de meerderheid van de gevallen buiten het bereik van de aanbestedingsrichtlijnen vallen. Met de adoptie van de Concessierichtlijn is daarmee een belangrijke ambitie van de Europese Commissie vervuld. Deze richtlijn introduceert namelijk, kort gezegd, een verplichting om concessies (voor zowel diensten als werken) met een waarde boven de zogenaamde drempelwaarde Europees aan te kondigen en aan te besteden.

In deze bijdrage bespreken wij op hoofdlijnen de veranderingen die de Concessierichtlijn teweeg brengt. Ook kijken we naar de (wijze van) implementatie van de Concessierichtlijn in Nederland en België. Alvorens we daar aan toekomen zullen wij eerst nader beschrijven wanneer eigenlijk sprake is van een concessieopdracht.