Het falen van de mensenrechten: een filosofische analyse

De zestigste verjaardag van de Universele Verklaring van de Rechten van de Mens (UVRM) biedt reden tot vreugde en zorg. Hoewel de vooruitgang die in zestig jaar tijd op het terrein van de mensenrechten is geboekt aanzienlijk is, blijven grote delen van de mensheid nog altijd van de beloofde rechten verstoken. Indrukwekkend is de vooruitgang in Europa, waar burgers en niet-burgers zich rechtstreeks kunnen wenden tot een internationale rechter die hun mensenrechten zelfs tegen de eigen nationale overheden beschermt. Reden tot zorg biedt de situatie in veel landen buiten dit geprivilegieerde continent, waar burgers en niet-burgers het nog altijd moeten stellen zonder bepaalde mensenrechten. In dit artikel wil ik trachten aannemelijk te maken dat de ineffectiviteit en het falen van de mensenrechten - d.w.z.hun onvermogen om diegenen te beschermen die hun bescherming het meest nodig hebben - niet enkel aan een gebrekkige uitvoering zijn te wijten, maar ook, en niet in de laatste plaats, aan de aard vande mensenrechten zelf.