The cod delusion: Implications of life history complexity for predator-prey community dynamics

De variatie in lichaamsgrootte van prooi- en roofdieren is mogelijk een nieuw mechanisme dat de samenstelling en structuur van ecosystemen kan bepalen.
Dit mechanisme druist in tegen de intuïtie en staat haaks op gangbare ideeën over populatieontwikkeling, stelt Anieke van Leeuwen. Zij concludeert tevens dat de uitkomsten van onderzoek naar processen op lage organisatieniveaus in ecosystemen niet door lineaire extrapolatie (uitbreiding) kunnen worden geprojecteerd op hogere niveaus van organisatie.
Doorgaans worden prooi- en roofdieren beschreven aan de hand van de totale populatie of de totale dichtheid biomassa. In visserijmodellen wordt soms een onderscheid gemaakt tussen jaarklassen oftewel individuen met verschillende leeftijden. De verschillen tussen individuen in hun lichaamsgrootte en -conditie worden compleet genegeerd. Volgens Van Leeuwen leidt dit tot een gebrekkig inzicht in bijvoorbeeld een ineenstorting van een populatie of het uitblijven van populatieherstel. Ook ontstaan er onrealistische en biologische onwaarschijnlijke voorspellingen van veranderingen in populatie-biomassa, omdat deze voorspellingen niet gebaseerd zijn op een consequente berekening van de energie en biomassa-productie van populaties.