Naschrift

In mijn Opinie in NTFR 2019/2078 heb ik betoogd dat de toepassing van art. 15, lid 16, Wet VPB 1969 op interne schulden ellendig maar niet krankzinnig is. Allereerst betoog ik dat het niet krankzinnig is dat de wetgever interne schulden in de spoedreparatie heeft betrokken. Vervolgens betoog ik dat de toepassing op zo’n manier kan en moet geschieden dat die niet tot krankzinnige gevolgen leidt, en verdedig ik op grond van dat uitgangspunt een bepaalde wetsuitleg, in afwijking op de (huidige) meerderheidsvisie in de literatuur. Van der Burgt is het op beide punten met mij oneens. Het is zinvol dat Van der Burgt de moeite heeft genomen om de meerderheidsvisie in de literatuur, die hij deelt en ik bestrijd, nog eens toe te lichten. Op mijn beurt maak ik graag gebruik van de gelegenheid om mijn eigen opvatting nader toe te lichten. Daar is zeker aanleiding voor omdat die opvatting kennelijk niet geheel duidelijk is. Hierna ga ik eerst, in punt 2, in op de gerechtvaardigdheid van de interventie van de wetgever, en daarna, in punt 3 en verder, op de inhoud van die interventie, een en ander beperkt tot de toepassing van art. 10a Wet VPB 1969 op interne schulden. Ik besluit met een korte conclusie die voor de lezer als het goed is niet als een verrassing komt.