Verlangen naar groene wandelingen De wording van het stadspark in Nederland 1600-1940

Met de groeiende bevolking in steden en de klimaatproblemen staan stadsparken tegenwoordig vol in de belangstelling. Dit proefschrift laat zien dat Nederlandse stadsparken deel uitmaken van een longue durée stadsparkontwikkeling vanaf de zestiende eeuw tot heden. Uit archiefmateriaal blijkt dat de algemene aanduiding van een stadspark in de zeventiende, achttiende en negentiende eeuw meestal omschreven werd als een bequame (aangename), publieke (openbare) of groene wandelweg, (stads)wandeling, wandelplaats, wandelallee, wandelgang, wandelpad, wandelbaan, (stads)plantsoen, (stads)plantagie, (stads)hout, (stads)wandelbos en vanaf circa 1875 (stads)wandelpark, villapark, volkspark, stadspark. In het begin van de twintigste eeuw lag de nadruk vooral op de term park: stadspark, wandelpark, wandel- en villapark, wandel- en sportpark, volkspark, gemeentepark, heempark of park, maar ook gemeentetuin of plantsoen: alle duiden een gemeenschappelijke functie aan als aantrekkelijke openbare stadswandelingen en parken die speciaal zijn ontworpen en ingericht als groene wandelplekken in, op of buiten de stadsgrens. Hoe stadsparken in de archiefbronnen werden beschreven, waar ze werden aangelegd, in, op of buiten de voormalige stadsversterkingen, wat de drijfveren waren om openbare parken aan te leggen, wie hun ontwerpers, planners, initiatiefnemers waren en welke bestaande openbare parken zijn monumenten zijn, staan in dit onderzoek centraal.
Niet de beroemde stadsparken, zoals het Vondelpark in Amsterdam, waren een voorbeeld voor de rest van het land, maar de onderlinge concurrentie tussen steden, waar stedentrots een van de sterke drijfveren was bij het aanleggen van openbare parken en tuinen. Dit proefschrift is interessant vooral voor tuin- en landschapsarchitecten, architecten, stedenbouwkundigen, erfgoedspecialisten, historici, hoveniers en betrokken ‘park’ burgers.