Van de inferieure frontaalkwab van de inboorling tot culturele neurowetenschap: anderhalve eeuw psychopathologie en cultuur

Vier perspectieven in het denken over psychopathologie stonden de afgelopen honderdvijftig jaar op de voorgrond. Eerst het dichotome perspectief, dat ofwel de biologie ofwel of cultuur als verklarend
model hanteerde. Het tweede perspectief, het continuüm-perspectief, schreef een stoornis toe aan
biologische, sociaal-culturele, cognitieve, emotionele en linguïstische aspecten van gedrag. Het derde is het spectrum-perspectief, waarin psychopathologie uiteengehaald wordt als door een prisma gebroken. Het vierde, het perspectief van de culturele neurowetenschap, bestudeert de wederzijdse beïnvloeding van cultuur en neurobiologie. Dit artikel eindigt met een beschrijving van de manier waarop de culturele wetenschap onze classificatiesystemen radicaal kan veranderen. En hoe de culturele wetenschap kan helpen om de tegenstelling tussen universalisme en relativisme,
tussen nature en nurture, tussen genotype en fenotype, te overbruggen.