The response of the microcirculation during fluid shifts

De term shock omvat vier soorten van circulatoir falen: hypovolemisch, cardiaal, obstructief en distributief. Hierbij wordt er onvoldoende zuurstof getransporteerd naar de cellen en gaan deze over op anaerobe verbranding en kunnen uiteindelijk niet overleven. Door het kapot gaan van cellen zal uiteindelijk orgaanfalen ontstaan. In het geval van een distributieve shock is er een grote heterogeniteit van flow en diffusie in de microcirculatie. Deze microcirculatoire afwijkingen hangen samen met mortaliteit en morbiditeit. Vroege behandeling en detectie ervan zorgen voor minder orgaanfalen en een betere uitkomst voor de patiënt. Gebruikelijk wordt de behandeling van shock geëvalueerd aan de hand van de normalisatie van systemische variabelen van de circulatie zoals bloedruk en hartfrequentie. Men verwacht dat bij normalisatie van deze macrohemodynamische circulatie er ook een verbetering plaatsvindt in orgaanperfusie. Echter, doormiddel van directe visualisatie van de microcirculatie, met video microscopie, werden er grote afwijkingen gezien in de microcirculatie bij een normale macrocirculatie.
Deze thesis bevat de validatie van een verbeterde videomicroscoop en dat de techniek snelle veranderingen in volume status kan detecteren. Tevens dat de microcirculatie kan verbeteren door vocht toediening in postoperatieve cardiothoracale patiënten, tegenover de septische shock patiënten die potentieel eerder zullen verslechteren. Tevens blijkt dat surrogaat markers van orgaan perfusie sensitiviteit missen voor de voorspelling van de reactie van de microcirculatie op het geven van vocht.