Oral drugs in the treatment of metastatic colorectal cancer

Dit proefschrift richt zich op de effectiviteit en verdraagzaamheid van orale medicijnen voor de behandeling van uitgezaaide darmkanker. Capecitabine, een fluoropyrimidine in tabletvorm, is het meest voorgeschreven chemotherapeuticum voor de behandeling van darmkanker. Het wordt doorgaans goed verdragen, maar kent hand-voet syndroom als veel voorkomende bijwerking. Daarnaast is cardiotoxiciteit een zeldzame, maar potentieel levensgevaarlijke bijwerking. In een fase 3 studie laten we zien dat S-1, een andere orale fluoropyrimidine, een lagere incidentie heeft van het hand-voet syndroom dan capecitabine in westerse patiënten met uitgezaaide darmkanker. Daarnaast is de effectiviteit vergelijkbaar, wat overeenkomt met eerdere Aziatische studies. Vervolgens tonen we aan dat S-1 een goed alternatief is voor patiënten die capecitabine niet langer verdragen vanwege het hand-voet syndroom en dat S-1 veilig lijkt voor patiënten die coronairspasmen hebben gekregen tijdens behandeling met capecitabine.
Trifluridine/tipiracil is een oraal chemotherapeuticum dat overlevingswinst heeft laten zien voor uitbehandelde darmkankerpatiënten. In een statusonderzoek van 136 patiënten blijkt dat trifluridine/tipiracil goed wordt verdragen in de dagelijkse praktijk. Echter lijken niet alle patiënten baat te hebben bij deze behandeling. In een multivariate analyse identificeren we een aantal negatief voorspellende factoren, waaronder een slechte conditie.
In het laatste hoofdstuk presenteren we de ontwikkeling van twee rekenmodellen die de optimale behandelstrategie voorspellen voor individuele patiënten met ongeneeslijke uitgezaaide darmkanker. Met gebruik van data van een Nederlandse gerandomiseerde studie voorspellen we het verschil tussen de overlevingsduur wanneer deze patiënten in de eerste lijn behandeld worden met een combinatie van twee soorten chemotherapie of wanneer ze de verschillende soorten chemotherapie sequentieel krijgen toegediend. Het tweede model voorspelt de kans dat patiënten toekomen aan een tweedelijns behandeling wanneer ze in de eerste lijn zijn behandeld met monotherapie. Voor de modellen gebruiken we patiënteigenschappen die in het verleden een prognostische waarde hebben laten zien voor de overlevingsduur. De modellen hebben een groot discriminerend vermogen en laten een goede validiteit zien in een externe dataset. Door de rekentool te implementeren in de dagelijkse praktijk kunnen we voor individuele patiënten de beste behandelstrategie bepalen.