Shame! Shame! Shame! Shame! Douglas Crimp en de aidsepidemie

De geschiedenis van de moderne kunst wordt geplaagd door gewetenswroeging. Kunst is een guilty pleasure – niet als een vorm van slechte smaak, maar omdat kunst steeds opnieuw in gebreke blijft: toegankelijkheid wordt verondersteld terwijl elitarisme overheerst, belangeloosheid wordt geveinsd waar commercie bepalend is, idealen worden gepredikt maar niet waargemaakt. Rond de jaren zestig en zeventig werd dit contradictoire karakter zelf tot kunst verheven, toen de onmogelijke positie van het kunstwerk, de kunstenaar en het museum vorm en onderwerp gingen bepalen in het werk van onder meer Marcel Broodthaers, Hans Haacke, Daniel Buren en andere usual suspects van de institutionele kritiek. Met name onder invloed van het Amerikaanse tijdschrift October werden praktijken waarin de impasses van de kunst centraal stonden in grote mate bepalend voor het dominante discours over ‘ernstige kunst’.