Ouderbetrokkenheid in onderwijs en behandeling bij licht verstandelijk beperkte jongeren in een (semi-) residentiële setting

Ouderbetrokkenheid wordt gezien als een hoofdrolspeler in schoolsucces, schoolplezier en schoolmotivatie (Bakker et al., 2013; Marzano, 2012). Onderzoek laat zien dat ouderbetrokkenheid een positief effect heeft op het functioneren van leerlingen, op het cognitief functioneren, de schoolprestaties, de werkhouding en het sociaal-emotioneel functioneren (Cijvat & Voskens, 2008). Dit artikel is gericht op mogelijke complicaties ten aanzien van ouderbetrokkenheid in een (semi)residentiële instelling met licht verstandelijk beperkte (LVB) leerlingen. Vanuit praktisch, onderwijskundig en contextgebonden factoren zijn diverse vormen van ouderbetrokkenheid zoals vormgegeven in het reguliere onderwijs moeilijk uit te voeren in een (semi)residentiële instelling met LVB-leerlingen. De fysieke afstand van ouders en school en behandeling maken traditioneel direct contact met school en de ‘community’ onmogelijk. Ook vanuit metacognitief oogpunt staat ouderbetrokkenheid onder druk, gedeelde loyaliteit is complex (Egberts, 2017). Ouders en leerlingen hebben in de schoolse context veel faalervaringen achter de rug en ervaren vaak wantrouwen ten opzichte van onderwijs en concurrentie ten aanzien van behandelaars (Ponsioen & De Groot, 2016). De leerstijl van LVB-leerlingen vergt specifieke kennis en vaardigheden. Kennis en vaardigheden die niet vanzelf spreken voor ouders. De vormen van ouderbetrokkenheid, die toepasbaar zijn in een (semi)residentiële setting, vragen een specifieke invulling in de setting van behandeling en onderwijs en vragen een aanpassing bij de implementatie. In dit artikel bespreken we de literatuur over ouderbetrokkenheid in het licht van de (semi)residentiële setting van onderwijs en behandeling bij leerlingen met een LVB. We vatten de thema’s samen in onderzoeksvragen, die in kwalitatief (vervolg) onderzoek nader worden uitgewerkt.