HR (nr. 08/00315: onbenutte verrekeningsbasis tax sparing credit schuift niet door naar een volgend jaar)

Belanghebbende heeft in 1997 deposito’s aangehouden bij een aantal in Brazilië gevestigde banken. Op die deposito’s heeft zij in 1997 rente ontvangen. Op die rente is geen bronbelasting ingehouden. Op grond van de Overeenkomst Nederland-Brazilië (het Verdrag) heeft belanghebbende niettemin in Nederland aanspraak op verrekening van een tax sparing credit. Verrekening van dit tax sparing credit was in 1997 niet mogelijk omdat belanghebbende in dat jaar geen positief belastbaar resultaat behaalde. In 2001 behaalde zij wel een positief belastbaar resultaat. In geschil is of verrekening van het tax sparing credit in dat jaar alsnog kan plaatsvinden. De Inspecteur weigert die verrekening omdat belanghebbende in 2001 geen Braziliaanse of andere buitenlandse inkomsten heeft genoten, zodat geen verrekeningsbasis voorhanden is.
HR: Art. 23, derde lid, van het Verdrag bevat voor Nederland de verplichting dubbele belasting te vermijden door middel van verrekening van (in het onderhavige geval fictieve) Braziliaanse bronbelasting op interest met de belasting die Nederland als woonstaat heft over het inkomen waarin die interest is begrepen. De interest was begrepen in het inkomen in 1997. Het Verdrag bevat niet de verplichting voor Nederland om in een ander jaar verrekening met de belasting van dat jaar te verlenen.
De verwijzing in art. 23, derde lid, naar het tweede lid van die bepaling biedt geen steun voor de opvatting dat de verdragsluitende partijen hebben bedoeld de eenzijdige voorschriften t.v.v.d.b. die betrekking hebben op belastingvrijstelling, waaronder de stallingsregeling, van overeenkomstige toepassing te doen zijn op situaties waarin in het verdrag voorkoming van dubbele belasting via de verrekeningsmethode is voorgeschreven. Dit te minder nu in de Nederlandse eenzijdige voorschriften met betrekking tot verrekening van belasting een met de stallingsregeling vergelijkbare regeling ontbreekt.
De stelling dat voor de toepassing van het Verdrag de noemer van de in de tweede limiet neergelegde evenredigheidsbreuk moet worden gesteld op de buitenlandse bestanddelen van het inkomen waarvoor verrekening moet worden verleend, is onjuist.