De Herbestemming van de Nieuwe Hollandse Waterlinie: Hoe collectieve actie werd bereikt in een geschakeerd landschap

Wat moet er gebeuren met een historisch-cultureel landschap vol leegstaande forten, sluizen en voormalige inundatievelden waarvan de samenhang onder druk staat door verstedelijking, infrastructurele uitbreidingen en de aanleg van bedrijventerreinen langs snelwegen? Dit boek gaat over het behoud en de ontwikkeling de Nieuwe Hollandse Waterlinie als waardevol landschap en nationaal, zelfs mondiaal, cultureel erfgoed. Het gaat over de wijze waarop overheden, bedrijven, belangenverenigingen en erfgoedorganisaties een nieuwe betekenis hebben gegeven aan de Nieuwe Hollandse Waterlinie.
In het boek wordt ingegaan op drie uitdagingen waar de ruimtelijke planners voor staan: de ingewikkelde bestuursstructuur, het overbruggen van de verschillende wijzen waarop erfgoed-, natuur-, en landschapswaarden door diverse actoren worden geïnterpreteerd en de exploitatie van de forten.
De vele overheidsinstellingen die bij dit project betrokken waren, zijn erin geslaagd om hun uiteenlopende belangen te vertalen naar integrale plannen voor de waterlinie. Echter, dit boek beschrijft dat hierdoor een interne project-oriëntatie is ontstaan. De overheid heeft een producerende rol ingenomen waardoor veel van de (nieuwe) functies van de Nieuwe Hollandse Waterlinie wel voldoen aan de door de diverse overheden zelf gestelde eisen, maar lang niet altijd aan de maatschappelijke vraag. Het beheer en de exploitatie zijn hierdoor sterk afhankelijk geworden van overheidssubsidies: juist nu diverse subsidies worden beëindigd kan dat leiden tot een nieuwe leegstandsgolf. Dit geldt mogelijk ook voor ander herbestemd erfgoed dat met exploitatie- en beheersubsidies in stand wordt gehouden.