The interplay between epicardial adipose tissue and atrial fibrillation

Atriumfibrilleren (AF), ook bekend als boezemfibrilleren, heeft een aanzienlijke invloed op het welzijn van patiënten en ons gezondheidszorgsysteem. Momenteel richt AF-management zich op algemene aritmogene mechanismen. Toespitsing van AF-management op het patiënt-specifieke substraat heeft de potentie om de lasten die geassocieerd zijn met AF te verminderen.
Adipositas, overtollig vet, is een belangrijke risicofactor voor AF. In dit proefschrift onderzochten we de relatie tussen adipositas, vooral cardiale adipositas (epicardiaal vet), en het AF-substraat. We bestudeerden morfologische en biochemische verschillen van epicardiaal vetweefsel tussen mensen met en zonder AF, en of geïdentificeerde eiwitten en processen ook al meetbaar zijn voordat AF ontstaat. Verder onderzochten we of inflammatie van epicardiaal vet in AF niet-invasief klinisch meetbaar is op CT-scans.
Onze bevindingen tonen aan dat het epicardiale vet-secretoom van AF-patiënten atriale fibroblasten sterker activeert dan van patiënten zonder AF. Ook vonden we dat neutrofielactiviteit, met myeloperoxidase als kerneiwit, verhoogd is in epicardiaal vet van patiënten met AF, maar ook bij patiënten die later pas AF ontwikkelen. Bovendien bestaat er een positieve relatie tussen de dichtheid van epicardiaal vet op de CT-scan en het aantal neutrofielen in dit vet. Ons systematische review toont aan dat CT-dichtheid van epicardiaal vet hoger is in patiënten mét dan zonder AF, maar alleen bij consistent gebruik van buisspanning of correctie hiervoor.
Onze bevindingen suggereren dat inflammatie, met name neutrofielactiviteit, een belangrijke rol speelt in de relatie tussen epicardiaal vetweefsel en AF. Hoewel verdere klinische validatie nodig is, is CT-scan dichtheid een veelbelovende parameter voor het detecteren van deze vetinflammatie bij AF.