Private equity en waardecreatie

Private equity staat maatschappelijk nadrukkelijk in het nieuws. Het mobiliseren van kapitaal buiten de beurs om is zeer gebruikelijk geworden. De groei in deafgelopen decennia is aanzienlijk geweest, met een jaarlijkse groei die twee keer zo hoog is als die van publieke aandelenmarkten. Verdere groei is te verwachtengezien de overvloed van besparingen in de economie en de lage marktrentes waardoor er een zoektocht is naar rendement.De gangbare vorm van private equity die centraal staat in dit artikel is het opkopen van een volwassen onderneming via een buy-out waardoor een (voormalige) beursgenoteerde onderneming in handen komt van private investeerders. De transacties gaan gepaard met een substantiële hoeveelheid vreemd vermogen (leverage). Door scherpe financiële prikkels zet het aan tot actie om verbeteringen door te voeren in de onderneming waarin is geïnvesteerd. Het biedt een meer afstandelijke blik op de onderneming, waarbij teruggevallen kan worden op de financiële slagkracht, de expertise en het netwerk van het private-equitybedrijf. Private equity is een vorm van actief eigendom in tegenstelling tot de vaak afstandelijke en passieve rol van aandeelhouders in beursgenoteerde ondernemingen. Dit kan zeker waardevol zijn.Het artikel laat zien dat private equity wel degelijk problemen kent. Er is lang niet altijd sprake van ‘echte’ waardecreatie. Men moet onderkennen dat er herverdelingseffecten zijn die ten koste gaan van andere stakeholders binnen (en buiten) de onderneming. Dit is een belangrijk zorgpunt in de discussie over private equity. Daarnaast kunnen er excessen zijn die tot een extreme kortetermijnoriëntatie leiden. De maatschappelijke zorgen zijn dus niet onterecht. Dit neemt niet weg dat private equity als governancemodel waardevol is. Primair moeten oplossingen voor de zorgen worden gezocht in het versterken van checks & balances (‘governance’) en het wegnemen van verstorende fiscale prikkels.