Nieuwe kennispraktijken: grenzenwerk revisited

De verbinding tussen wetenschappelijke kennisontwikkeling en beleidspraktijk kan beter en moet anders. Zowel wetenschappers als bestuurders hebben dit veelvuldig gezegd en geschreven. Vaak vanuit de ambitie om wetenschappelijk onderzoek beter te laten bijdragen aan het benoemen, begrijpen en benaderen van complexe maatschappelijke problemen. Vanuit dit motief verkennen en verleggen onderzoekers, beleidsmakers, burgers en tal van professionals in nieuwe onderzoeken, living labs en kenniskringen actief de grenzen tussen wetenschap en beleidspraktijken. Bijvoorbeeld door het benutten van lokale en ervaringskennis, het intensief betrekken van stakeholders of door betrokkenheid bij elkaars werkpraktijk. Maar hoe wordt de kwaliteit van dit nieuwe grenzenwerk gewaarborgd? Hoe wordt vastgesteld wat relevante en geldige kennis is? Een verkenning van nieuwe kennispraktijken geeft inzicht en houvast bij kennisontwikkeling rondom ongestructureerde vraagstukken.
--
Given the scientific and social importance attached to productive interactions between science and policy practices, there is a striking lack of insight into current knowledge practices and the dilemmas they lead to. Our special issue can’t solve this deficiency but it can provide an impetus for opening up current knowledge practices, reflect on the role of science in them and instigate a more systematic exchange of methods. A warning is given for the reification of boundary work and Gabrielle Bammers’ Implementation and Integration Sciences is introduced as framework for the analyses.