EHRC 2016/9

Klagers zijn Syrische vluchtelingen die opgepakt zijn nadat was gebleken dat zij ergens illegaal te werk waren gesteld. Zij zitten al zeer lang in vreemdelingendetentie en dreigen te worden uitgezet naar Syrië. Het EHRM stelt de vraag voorop of ten aanzien van Syrië kan worden gesproken van een algehele situatie van geweld die zo ernstig is dat iedere uitzetting moet worden tegengehouden. Daarover heeft het zich tot nu toe nog niet kunnen uitspreken, nu de meeste Europese staten zich momenteel onthouden van uitzetting naar Syrië. De meest recente VN-rapporten spreken van een humanitaire crisis en van immens leed van burgers, grove schendingen van mensenrechten en humanitair recht, en een verplaatsing van bijna de helft van de bevolking. Daar komt bij dat in de plaatsen waar de klagers naar zouden worden uitgezet zware gevechten plaatsvinden. Bovendien is één van de klagers Palestijn en zijn alle klagers jonge mannen, terwijl juist die groepen een groot risico lopen. Gelet daarop zou uitzetting hoe dan ook in strijd komen met art. 2 en 3 EVRM. De omstandigheden van detentie zijn niet aantoonbaar in strijd geweest met art. 3 EVRM. Wel waren er onvoldoende mogelijkheden om de detentie aan te vechten en is bovendien niet gebleken van een voldoende basis om klagers zo lang vast te houden als is gebeurd. Gelet daarop is art. 5 EVRM geschonden en legt het Hof onder art. 46 als individuele maatregel op dat de klagers onmiddellijk moeten worden vrijgelaten (ook in het dictum). Art. 34 EVRM is geschonden vanwege het feit dat er vele aanwijzingen zijn dat ieder contact met de advocaat is verhinderd en er door middel van verschillende pressiemiddelen is gepoogd klagers ervan te weerhouden een effectieve klacht bij het EHRM in te stellen.