| Samenvatting | Waarschijnlijk heb je het zelf wel eens meegemaakt dat je gestoord werd tijdens je favoriete tv-programma met een vraag van een ouder, kind of echtgenoot. Gelukkig ging je zo op in het programma dat je de vraag niet eens hebt ‘gehoord’. Als diezelfde persoon vervolgens aan je vraagt: ‘Hoorde je me niet, of zo!?’, dan weet je toch de vraag te herhalen en antwoord te geven. Dit voorbeeld toont aan dat informatie die geen aandacht heeft gekregen nog enige tijd rondsluimert in ons sensorisch geheugen. Informatie waar we aandacht voor hebben (gehad), komt in ons werkgeheugen terecht. Ilja Sligte vindt dat deze discrete, twee-stadiumbeschrijving van korte-termijngeheugen een beetje simplistisch is. Korte-termijngeheugen lijkt volgens hem eerder een continu proces te zijn. De capaciteit en eigenschappen van korte-termijngeheugen hangen samen met de diepte waarmee sensorische input doordringt in het brein. In de primaire sensorische gebieden houden loops van hersenactiviteit heel kort een heleboel simpele informatie vast. Iets hoger in het brein, houden deze loops langere tijd geheugensporen in stand die al wat complexere eigenschappen hebben. Tot slot selecteren aandachtsgebieden maximaal vier stukjes informatie om in abstracte vorm te representeren en zolang aandacht beschikbaar blijft, leidt dit tot loops die een groot deel van het brein omvatten. |
